Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΛΚΗ ΖΕΗ, ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΜΕ

Μια ιστορία για τη συνάντηση της κυρίας Άλκη Ζέη με συνδρομητές του Να Μου Γελλάς.

Τη συνάντηση που δεν έγινε. Τη συνάντηση που σχεδιάσαμε και ονειρευτήκαμε.

Και τώρα που η πραγματικότητα λείπει ακόμα πιο πολύ, τα όνειρα σηκώνουν περισσότερο βάρος και από εκείνο το πολύ που τους αναλογεί. 

 

ΘΕΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ: "ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ" , γιατί έτσι ξεκινάνε τα όνειρα. 

Το Σεπτέμβριο του 2019, το Να Μου Γελλάς είχε ανακοινώσει μία συνάντηση με την κυρία Άλκη Ζέη. Για πολύ σεβαστούς λόγους η συνάντηση αναβλήθηκε. Με χαρά μάθαινα οτι σύντομα η κυρία Ζέη ανάρρωσε, εξέδωσε ένα ακόμα καταπληκτικό βιβλίο, ξανατιμήθηκε για το σπουδαίο έργο της και ταξίδεψε. Μέσα σε όλα αυτά, παρέμεινε ευγενική στην επικοινωνία μας και ήταν πολύ πρόθυμη να ορίσουμε νέα ημερομηνία για τη συνάντησή μας.   

Στις 28 Φεβρουαρίου 2020 με βαθιά συγκίνηση μάθαμε τα νέα για το θάνατο της κυρίας Ζέη.

Αυτό το εύσχημο «τέλος εποχής» που για μήνες ζούσαμε σαν χώρα, πήρε στις ψυχές μας μια νέα διάσταση. Τόσοι μεγάλοι δημιουργοί και πνευματικοί άνθρωποι έφευγαν σχεδόν σαν παρέα από τη ζωή. Μια παρέα που έντυσε ψυχικά και πνευματικά τρεις γενιές. Πόσα της ζητήσαμε. Πάρα πολλά! Και πόσα μας έδωσε. Άπειρα. Και μόνο τώρα, που οι περισσότεροι ακούμπησαν τον αιώνα τους πια, μας αποχαιρετούν. Τώρα φαίνεται το τεράστιο κενό που μένει πίσω. Ένα κενό που καμία φαντασία δε μπορεί να γεμίσει. Γιατί τα κενά μόνο με πραγματικότητα γεμίζουν.

Θα ήθελα να αποδώσω το σεβασμό μου στην κυρία Ζέη με τον τρόπο που ίσως αρμόζει περισσότερο. Με μια ιστορία. Μια ιστορία για το τί μου είχε ζητήσει να πούμε στη συνάντηση αυτή.

Στη συνάντηση που δεν έγινε.

Με συγκίνηση

Νικολέττα Λέκκα

 

Μια ιστορία για τη συνάντηση που δεν έγινε.

Αρχές Σεπτέμβρη.

Τότε που το ‘‘φέτος’’ και το ‘‘πέρσι’’ δεν αρκούνται στο να ορίζουν το ημερολογιακό έτος.

Διεκδικούν το δεύτερο σημαντικό τους ρόλο. Τον ορισμό της νέας σχολικής χρονιάς.   

Της χρονιάς που γεμίζει μπαταρίες ολόκληρο το καλοκαίρι για να μπορεί να κάνει σωστή επανεκκίνηση το Φθινόπωρο.

Μου άρεσε η ιδέα της επανεκκίνησης.

Έτσι, τον Σεπτέμβρη του 2019 έβαλα στόχο να κάνω την πιο σημαντική συνάντηση που μπορούσα να φανταστώ για το Να Μου Γελλάς.

Σαν παιδάκι που σκέφτεται ποιο θα ήταν το ένα πράγμα που θα ζητούσε από τον Άγιο Βασίλη έβαλα κάτω όλους όσους θαυμάζω και αγαπώ και θα ονειρευόμουν να γνωρίσω.  

Κατέληξα στην κυρία Άλκη Ζέη.

Της τηλεφώνησα στο σπίτι της. Ευγενική και ανοιχτή στην ιδέα μου με κάλεσε να τα πούμε από κοντά.

Με καλοδέχτηκε σα να με ήξερε από καιρό. Με μια εμπιστοσύνη ξεχασμένη πια. Τέτοια που δε τη δείχνει ο άνθρωπος που δεν πέρασε δυσκολίες. Αλλά εκείνος που δεν επέτρεψε στις δυσκολίες να τον καθορίσουν.

Σε ένα ράφι στο σαλόνι είχε παρατάξει όλα τα βιβλία της. Αν κοιτούσες καλύτερα αυτό το ράφι φύλαγε τα παιδικά χρόνια τριών γενεών. Της μαμάς μας, τη δική μας και των παιδιών μας. Αληθινά συγκλονιστικό.

Με χαρά δέχτηκε να είναι η καλεσμένη στην επόμενη συνάντηση του Να Μου Γελλάς. Έβγαλε ένα μικρό ημερολόγιο και με ρώτησε: "Βολεύει το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου;" Υπάρχει μέρα που να μη βολεύει να ζήσεις το όνειρο; 

Ρώτησα την κυρία Ζέη ποιο θέμα θα ήθελε να έχει η συζήτησή μας.

«Δάσκαλος, παιδί και βιβλίο» μου απάντησε. Με τη δύναμη που μόνο οι πραγματικές πρώτες κυρίες εκπέμπουν, διάλεξε να ρίξει τον προβολέα σε άλλον πρωταγωνιστή.

«Πήγα σε μια τάξη Τετάρτης δημοτικού και είχαν διαβάσει όλα μου τα βιβλία. Βέβαια αυτά τα σχολεία με καλούν. Γιατί άμα πας σε άλλα σχολεία δεν έχουν διαβάσει τίποτα. Δεν διαβάζουν σήμερα τα παιδιά. Μόνο άμα έχουνε δάσκαλο που τους προωθεί διαβάζουνε,» μου εξηγεί.

Της αναφέρω το βιβλίο μου «Ι-δανικά όνειρα». Μιλάει για ένα κορίτσι που ήξερε να αγαπάει.

Σε μια σελίδα βρήκα έναν εύσχημο τρόπο να χωρέσω ιστορίες από δασκάλους που όλους μας έχουν σημαδέψει.  Της διαβάζω ένα απόσπασμα από την ιστορία με το κορίτσι:

«Άνοιγε την καρδιά της και αγαπούσε δασκάλες που έδιναν στα παιδιά φτερά και μοιραστήκανε γνώσεις και εμπειρίες. Κάποιες κάποτε έπρεπε να φύγουν μακριά. Και τότε το κορίτσι μας έμαθε ότι οι διευθύνσεις είναι μόνο για τους χάρτες. Ανάμεσα στις συναντήσεις η καρδιά επισκέπτεται όσους αγαπά στα όνειρα. Αλλά έμαθε και πως δεν σε μαθαίνουν όλες οι δασκάλες να πετάς. Κάποιες θα προσπαθήσουν να σε τραβήξουν κάτω και θα έχουν το θράσος να σου πουν πως φταίει η βαρύτητα.

‘‘Γι’ αυτό τους διαλέγουμε τους δασκάλους μας, αγάπη μου. Και έχουμε πάντα επιλογές’’, της θύμιζε η μαμά της.»

Δε μίλησε όσο τα έλεγα αυτά.

Και εγώ σκεφτόμουν ότι ίσως δεν είναι σωστό να μοιραστώ με την κυρία Άλκη Ζέη μια ιστορία για ένα παιδάκι που άλλαξε Δημοτικό. Για το πρώτο Δημοτικό που πήγε με χαρά και έφυγε με λύπη. Και το δεύτερο Δημοτικό που πήγε με σφιγμένη καρδιά και τελικά έζησε ευτυχισμένο.

Δε μίλησε όσο τα σκεφτόμουν αυτά.

Άνοιξε τα ηλεκτρονικά της αρχεία και μου έστειλε ένα κείμενο, σαν υλικό για τη συζήτησή μας. Τίτλος: «Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη.»

Χαμογέλασα. Καταλαβαίνεις πόσο ψηλά είχε πάει ο πήχης, σκέφτηκα; Να τολμάς να φέρεις την Άνοιξη τη μέρα που αρχίζει το Φθινόπωρο.

Διάβασα το κείμενο στο σπίτι μου. Ήταν η ιστορία για την κυρία Ζέη όταν σαν παιδί άλλαξε Γυμνάσιο. Για το πρώτο Γυμνάσιο που πήγε με χαρά και έφυγε με λύπη. Και το δεύτερο Γυμνάσιο που πήγε με σφιγμένη καρδιά και τελικά έζησε ευτυχισμένη.

Δε μπορώ να αναπαράγω το κείμενο της κυρίας Ζέη εδώ. Μπορώ όμως να αναπαράγω το τί ένιωσα.

Ένιωσα ότι με τον πιο αληθινό τρόπο μοιράστηκε κάποιους δικούς της χειμώνες για να βοηθήσει άλλα παιδιά να μην παγώσει η καρδούλα τους στο κρύο που ίσως συναντήσουν.

Ένιωσα με τον πιο πολύτιμο τρόπο να μου θυμίζει ότι οι χειμώνες περνάνε και συχνά είναι ένας δάσκαλος αυτός που φέρνει την άνοιξη.

Όλα επιλογές είναι, σκέφτηκα. Και διαλέγω να θυμάμαι τους δασκάλους που κάνουν τη μάθηση αγάπη για τη γνώση και όχι στείρα εξέταση ύλης.

Τους δασκάλους που ζουν για να διδάσκουν και δε διδάσκουν για να ζουν.

Τους δασκάλους που είναι τόσο όμορφοι όσο και η αγκαλιά που τους κάνουν τα παιδάκια στην τάξη τους

 

Κυρία Ζέη φύγατε από τη ζωή λίγο πριν τελειώσει ο φετινός χειμώνας. Αλλά μας χαρίσατε διαδρομές που θα μας βγάζουν πάντα στην Άνοιξη.  

Η μικρή μου κόρη έκλαψε προχτές για το θάνατό σας.

Λίγο πριν, η μεγάλη μου κόρη μας διάβαζε το "Παιδί από το πουθενά". Χαμογελούσε ευτυχισμένη όταν σταμάτησε για να μου πει "Καλά, γράφει πραγματικά σα να ξέρει ακριβώς πώς νιώθουμε εμείς τα παιδιά." Ξαφνικά συννέφιασε: "...Αλλά μαμά.... Κοίτα την αφιέρωση...", μου λέει. Γυρίζει στην αρχή και διαβάζει "Στην Άννα και στον Αντουάν, η γιαγιά τους που ακόμα ζει".

 

Χαμογελάμε ξανά. Αλλά με ένα λυπημένο χαμόγελο. 

 

«Ευ-πο; Λυ-πο;» όπως μας μάθατε να ρωτάμε στο Καπλάνι της Βιτρίνας κυρία Ζέη.

«Λυ-πο» γιατί φύγατε.

«Ευ-πο» γιατί με όσα μας αφήσατε θα είστε πάντα εδώ.

 

Σας ευχαριστούμε.

Με σεβασμό

Νικολέττα Λέκκα

Μάρτιος 2020 (και 2021...)

 

 




ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΕΤΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ για τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ, Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε παρακάτω

Σύνδεση     Εγγραφή