Η ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ

Να έχεις Ιστορία.

Να είναι γαλανόλευκη.

Να κλείνει αιώνες. 

Ξαφνικά δεν έχεις δικαιολογία να μην σκεφτείς και να μη νιώσεις...

Ό,τι μου μάθανε στο σχολείο.

Ψέματα.

Δε θυμάμαι τί μου μάθανε στο σχολείο.

Ό,τι μου είπανε στο σπίτι.

Ίσως.

Στο σπίτι δε μιλάγαμε πολύ.

Ό,τι λέγαμε στην παρέα.

Σιγά μη λέγαμε τέτοια στην παρέα.

Σε ταινίες όσα είδα.

Αλλά στον τόπο μας δεν φτιάχνουν και πολλές ταινίες. Ακριβές συνήθειες.

Σε κανά βιβλίο ό,τι διάβασα.

Αλλά μη γελιόμαστε, ποιος διαβάζει βιβλία.

Μετά ήταν και αυτοί που μας εξήγησαν ότι τα βιβλία λένε ανακρίβειες.

Και για κάποιο λόγο δεν πρόλαβα να διαβάσω τα βιβλία που λέγανε ότι κι αυτοί ανακρίβειες λέγανε.

Και αν δεν τα διαβάσεις είναι σα να μην υπάρχουν.

Τα βιβλία. Όχι οι ανακρίβειες…

 

200 χρόνια από την επανάσταση του 1821. Απόλυτα ακριβές.

400 χρόνια σκλαβιά. Νομίζω και αυτό είναι αρκετά ακριβές.

Αν τα βάλεις κάτω, είμασταν σκλάβοι τα διπλά χρόνια από ότι είμαστε ελεύθεροι.

Και περισσότερο.

Γιατί πήρε χρόνια να απελευθερωθούμε.

 

Αλλά αυτά έχουν σημασία μόνο αν σταματάς στα 600 χρόνια.

Κανένα λόγο δεν έχεις να σταματάς εκεί.

Η ιστορία αυτή πάει χιλιάδες χρόνια πίσω.

Εκεί θα πας αν θες να την πεις.

Σωστά ή λάθος, αν θες να την πεις, θα πρέπει να πας στην αρχή κάποια στιγμή.

Να μιλήσουμε για την επανάσταση.

Και για τη σκλαβιά να πούμε.

Αλλά άμα δεν πεις για την αρχαία την ιστορία σου, άμα δεν πεις πόσο κράτησε αυτό, πόσο πριν από όλα ξεκίνησε, πόσο σπουδαίο ήταν…

Πώς θα πεις για το πώς πότισε το είναι μας;

Πώς θα εξηγήσεις γιατί δεν αρκούσαν 400 χρόνια να το σβήσουν;

Δεν ήταν μόνο που προϋπήρξε το πριν μας.

Δεν είναι μόνο που κράτησε περισσότερο και από τη σκλαβιά ακόμα.

 

Πιο βαθύ ήταν.

Και εμείς ξέρουμε από βαθιά.

Δε νομίζω ποτέ να αρκεστήκαμε στα ρηχά.

Δε νομίζω ποτέ να τα διαλέξαμε, ή εκείνα εμάς…

Και αυτό που γιορτάζουμε σήμερα, από τα πιο βαθιά μας ξεκίνησε.

Τη γαλάζια την ψυχή μας.

Όταν πιάσεις πάτο στα βαθιά, σπρώχνεις με πιο δύναμη.

Και φτάνεις πιο ψηλά.

Ίσως και στην επιφάνεια.

Πολύ ακριβές αυτό.

Και ακριβό πολύ.

Έτσι γράφεται η ιστορία.

Με μεγάλο κόστος.

Η γαλανόλευκη ακρίβειά μας.

 

Κάποιος μου είπε ότι κάποιος άκουσε για κάπου που μαζέψανε υλικό.

Και αν το ζητήσουμε θα μας το δώσουν.

Ωραίο είναι που υπάρχει το υλικό αυτό.

Βέβαια αν δεν το ζητήσουμε θα είναι σα να μην υπάρχει.

Αλλά δεν υπάρχει και χρόνος …

Γεμάτες οι μέρες…

Όλο κάτι συμβαίνει.

Τί να προλάβεις;

Ούτε τα μικρά.

Και έτσι δεν πας καν στα μεσαία.

Τα μεγάλα θα τα βγάλουν πέρα μόνα τους. 

Δεν έχουν ανάγκη.

Έχουν δύναμη αυτά.

 

Και τί είναι η δύναμη;

Κάποιοι από έξω, μορφωμένοι, γνωστικοί.

Να οργανώσουν το όραμα.

Να φέρουν στήριξη.

Χρειάζεται η στήριξη.

Πύργο στην παραλία να θες να φτιάξεις, πάλι στα τοιχώματα θα βάλεις διπλή άμμο.

Και 200 χρόνια πριν το κύμα είχε φτάσει παντού.

Πόση άμμο χρειαστήκαμε…

Αλλά δεν έφτανε η άμμος από έξω.

Η δύναμη ήταν μέσα μας.

Ήρωες ποτισμένοι με ψυχή και θάρρος.

Να πάρουν το όραμα να το κάνουν αγώνα.

Αυτό ήταν η δύναμη.

Το μαζί μας.

Μυαλό και ψυχή.

Βλέπεις;

 

Γίναμε ολόκληροι όταν γίναμε ελεύθεροι.

Εύκολο αυτό.

Αλλά ελλιπές.

Βλέπεις, αν δεν είμασταν ολόκληροι δε θα μπορούσαμε ποτέ να ελευθερωθούμε.  

Ευτυχώς που από κύμα, αφρό και άμμο είμαστε πλασμένοι.

Η γαλανόλευκη δύναμή μας.

 

Ό,τι φτάσει στους τίτλους.

Έρμαιο όποιου ορίζει τους τίτλους.

Αλλά τί να κάνει κι αυτός;

Οι τίτλοι δε χωράνε και πολλά.

Και δε μπορείς και να μικρύνεις τα γράμματα.

Δε θα είναι τίτλος μετά.

Οπότε τί αξία θα έχει;

Δε θα το δει κανείς.

Και αν δε το δει κανείς είναι σα να μην υπάρχει.

 

«Το κρυφό σχολειό»  

Ωραίος τίτλος!

Πιασάρικος!

Ένα παιδάκι διακόπτει το μάθημα.

«Η μαμά μου, μου είπε ότι δεν έγινε έτσι. Δεν υπήρχε το κρυφό σχολειό.»

Η κυρία ισιώνει την διδασκαλία της.

«Ναι, κάποιοι λένε ότι δεν υπήρχε. Άλλες πηγές λένε ότι υπήρχε».

Και έτσι, με αυτή την όμορφη εξισορρόπηση γιορτάζουμε 200 χρόνια χαμένης ουσίας.

 

Φαντάσου να είσαι σκλαβωμένος.

Και κανένας που ζει γύρω σου να μην έζησε ελεύθερος.

Ούτε γονιός, ούτε παππούς.

Και κανένας από όσους ζούνε γύρω σου, να μην πρόλαβε κανένα, που να ήξερε κανένα, που να γεννήθηκε, έστω, ελεύθερος.

Τόσους "κανέναν", κανένας μύθος δεν άντεξε. 

 

Και όμως, κάποιοι άντεξαν.

Δε ξέρω αν ήταν πολλοί.

Αλλά πρέπει να ήταν αρκετοί.

Γιατί αλλιώς δε θα τα έγραφα αυτά τώρα.  

Δε θα μπορούσα.

Αρα κάποιοι άντεξαν.

Δε ξέρω αν ήταν παππάς σε μια σπηλιά. Ακούγεται πολύ δύσκολο.

Δε ξέρω αν πήγαν πολλά παιδιά στη σπηλιά εκείνη. Ακούγεται πολύ επικίνδυνο.

Δε ξέρω αν μάθανε γραφή και ανάγνωση στη σπηλιά εκείνη. Ίσως μια προσευχή. Ίσως το δωδεκάθεο.

Νομίζω όλα έπρεπε να τα περάσουν από λίγο. 

Όλα όσα πιστέψαμε στον τόπο τούτο.

Όλα όσα έστρεψαν το βλέμμα μας ψηλά και την ψυχή μας ψηλότερα.

Τον Όλυμπο, τον Θεό.

Όσα κρύβει ο ουρανός αυτός.

Το γαλανόλευκο βλέμμα μας.

 

Δε ξέρω αν υπήρξε η σπηλιά. Αλλά σίγουρα υπήρξε το σκοτάδι.

Δε ξέρω αν υπήρξε η γνώση. Αλλά σίγουρα υπήρξε η ψυχή.

Δε ξέρω αν υπήρξαν οι αριθμοί. Αλλά σίγουρα υπήρξε η γλώσσα.

Δε ξέρω αν υπήρξε ο παππάς. Αλλά σίγουρα υπήρξε η πίστη.

Δε ξέρω αν υπήρξε ο θρύλος. Αλλά σίγουρα υπήρξε η ιστορία.

Και είναι τούτη η ψυχή, η γλώσσα και η πίστη που νίκησαν κείνο το σκοτάδι.

Και είναι τούτη, που είναι αρκετή, η ιστορία.

Η γαλανόλευκη ιστορία μας.

Αυτό γιορτάζουμε σήμερα.

 

Νικολέττα Λέκκα

25 Μαρτίου 2021

Document Disclaimer 

 

Θες να απολαύσεις όλες τις ιστορίες και τις συναντήσεις του Να Μου Γελλάς;

Κάνε την εγγραφή σου και ξεκινάς  Να Μου Γελλάς!