ΔΕΝ ΤΙΣ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Η μέρα διαδέχεται τη νύχτα!

Αυτό το μοτίβο το μάθαμε.

Είναι ξεκάθαρο.

Αλλά δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω.

Δε θα είσαι το ίδιο ξύπνιος κάθε μέρα.

Αλλά κυρίως, δε θα τις κοιμηθείς όλες τις νύχτες.

Όμως να θυμάσαι, όλες θα ξημερώσουν.  

Δεν τις κοιμάσαι όλες τις νύχτες.

Τις περισσότερες τις κοιμάσαι.

Πολλές θα σε βρουν ενθουσιασμένο να ξαγρυπνάς.

Μερικές θα σε παιδέψουν.

Κάποιες, άπλα δεν τις κοιμάσαι.

 

Είναι αυτές που θα σε φέρουν σε εκείνο το άλλο πρωί που είχες καταφέρει να ξεχάσεις ότι υπήρξε.

Είναι εκείνο το πρωί που η ημερομηνία θα κάνει ρίμα με ό,τι δε σκέφτηκες ποτέ ότι θα σε αφορά. 

Είναι εκείνο το πρωί που θα αγωνιάς να βρεις στήριγμα στην πίστη σου σε ό,τι ιερό.

 

Αν θυμάμαι καλά, περνάνε αυτά τα πρωινά.

Απίθανο αυτό που λέω αλλά, αλήθεια, δε θυμάμαι καλά.

Δηλαδή δε θυμάμαι πρακτικά και με ακρίβεια το πώς περνάνε.

 

Επιστρατεύω όλη μου τη γνώση για το “πραγματικό” και όλη μου την ικανότητα να ορίσω το “λογικό” και τα εφαρμόζω σε κάτι φαινομενικά τόσο απίστευτα δεδομένο.

Το ότι δηλαδή, κάθε πρωί περνάει. Κάθε μέρα θα την ακολουθήσει η νύχτα και ούτω καθεξής.

 

Βοηθάει και το ότι είμαι εδώ και ζω την αυγή άλλης μιας τέτοιας ημερομηνίας.

Άρα έχει περάσει ένα έτος από την προηγούμενη.

Να που όντως περνάει ο καιρός.

Και δεν έχω κανένα, μα κανένα λόγο να πιστέψω το αντίθετο για σήμερα.

 

Και είμαι εδώ και είμαι καλά.

Άρα η ζωή συνεχίζεται μετά από αυτές τις επετείους.

Για να μη πω ότι η ύπαρξή τους και μόνο σχεδόν εξ’ ορισμού σε ατσαλώνει και σου αποδίδει μοναδικά χαρακτηριστικά επιζήσαντα.

Και δεν έχω κανένα, μα κανένα λόγο να πιστεύω ότι αυτό θα αλλάξει σήμερα.

 

Μάζεψα τα επιχειρήματά μου.

Στοίχισα και τα αντεπιχειρήματα, για να παραμένω πάντα κριτική απέναντι μου, και διασταύρωσα τα συμπεράσματά μου προς κάθε δόκιμη κατεύθυνση.

 

Τώρα ελπίζω ότι θα μου βγαίνει πιο εύκολα η ανάσα.

Το ότι εσύ που λατρεύω σήμερα προσπαθείς να αναρρώσεις το κάνει ακόμα πολύ δύσκολο το να αναπνεύσω. Σπρώχνει και τα δάκρυα με μια φόρα που λες δε σέβονται τίποτα.

Ξέρω, η ανάσα θα επανέλθει τελευταία.

Μάλλον τώρα που θα ξυπνήσεις για πρωί και θα είμαι δίπλα σου και θα είσαι πιο υγιής από ότι η ολονύχτια απόσταση με άφηνε να νομίζω.  

Θέλει η ανάσα κι άλλο χρόνο.

Ίσως όταν προλάβω πριν το μεσημέρι να πάω από το νεκροταφείο και ο τάφος αυτού που έφυγε είναι καθαρός και το καντήλι αναμμένο και αγγίξω τη φωτογραφία και νιώσω σα να είναι ακόμα εδώ. 

Ακόμα μαγκωμένη είναι η ανάσα.

Σίγουρα το απόγευμα που θα είμαι ταυτόχρονα αγνώμων και ευγνώμων για την καθημερινότητά μου. 

 

Από την ευγνωμοσύνη θα πάρει οξυγόνο.

Και μέχρι το βράδυ θα έχει βρει το δρόμο της η ανάσα.

 

Και θα κοιμηθώ.

Γιατί τις νύχτες τις κοιμόμαστε.

Εχτές όχι.

Σήμερα ναι.

 

 

Νικολέττα Λέκκα

Document Disclaimer